Veel plezier!

Hello world! is a post from adriaaninindia.

Foto’s! is a post from adriaaninindia.

Foto’s! is a post from adriaaninindia.

Daarna gezamenlijk gegeten, de vakantie geëvalueerd, de koffers gepakt en… om 22.00 uur op naar het vliegveld! We stonden in de rij voor de incheck-balie, het vliegtuig zou rond 01.45 vertrekken. Het wachten duurde vreselijk lang, de rij schoot maar niet op. Ik vroeg op een gegeven moment aan een dame van Air Canada: halen we ons vliegtuig nog wel als het zo doorgaat? Ze zei: jawel, want het vertrek is morgenochtend om 10 uur! Ik was helemaal perplex, zij dacht dat wij het al wisten. Het inchecken ging door en duurde lang. We moesten ons daarna verzamelen in een bus. Op een gegeven moment reden we weg en we gingen naar Le Meridien, een hotel vlak bij het YMCA waar we die avond om 10 uur vandaan waren gereden! We arriveerden er rond 2 uur ‘s nachts. Het was een schitterend 5-sterrenhotel. Het verblijf was van korte duur, want om half 7 werden we gewekt voor het ontbijt. Het vliegtuig vertrok om 10.10 uur. In Zurich moesten we drie en een half uur wachten. We kregen er wel een telefoonkaart en een lunchbon, waar we goed gebruik van hebben gemaakt. Uiteindelijk landden we om ongeveer half 8 op Schiphol en ik was rond half 11 thuis. Ik moest nog een tijdje op de tram wachten in Den Haag Holland Spoor, in de regen. We zijn dan ook weer terug in Nederland en hebben even acclimatisatietijd nodig…

De laatste dag in Delhi en nog een toegift! is a post from adriaaninindia.

Daarna gezamenlijk gegeten, de vakantie geëvalueerd, de koffers gepakt en… om 22.00 uur op naar het vliegveld! We stonden in de rij voor de incheck-balie, het vliegtuig zou rond 01.45 vertrekken. Het wachten duurde vreselijk lang, de rij schoot maar niet op. Ik vroeg op een gegeven moment aan een dame van Air Canada: halen we ons vliegtuig nog wel als het zo doorgaat? Ze zei: jawel, want het vertrek is morgenochtend om 10 uur! Ik was helemaal perplex, zij dacht dat wij het al wisten. Het inchecken ging door en duurde lang. We moesten ons daarna verzamelen in een bus. Op een gegeven moment reden we weg en we gingen naar Le Meridien, een hotel vlak bij het YMCA waar we die avond om 10 uur vandaan waren gereden! We arriveerden er rond 2 uur ‘s nachts. Het was een schitterend 5-sterrenhotel. Het verblijf was van korte duur, want om half 7 werden we gewekt voor het ontbijt. Het vliegtuig vertrok om 10.10 uur. In Zurich moesten we drie en een half uur wachten. We kregen er wel een telefoonkaart en een lunchbon, waar we goed gebruik van hebben gemaakt. Uiteindelijk landden we om ongeveer half 8 op Schiphol en ik was rond half 11 thuis. Ik moest nog een tijdje op de tram wachten in Den Haag Holland Spoor, in de regen. We zijn dan ook weer terug in Nederland en hebben even acclimatisatietijd nodig…

De laatste dag in Delhi en nog een toegift! is a post from adriaaninindia.

We hebben een prima treinreis gehad en waren rond 13.00 uur in het YMCA hotel, een heel mooi en handig gelegen hotel, dicht bij Connaught Place.

Gisteren en vandaag hebben we het rustig aan gedaan, we doen minder dan in Lakshman Jhula, waar we veel hebben gewandeld. Wel zijn we nu al twee dagen achter elkaar vroeg op.

Gisteravond zijn we nog bij een bruiloft te gast geweest. Een echte Hindoe-bruiloft, met vuurwerk, veel eten, een gearrangeeerd huwelijk waarbij de vader van de bruidegom de bruidschat inn de vorm van veel geld in het openbaar ontving. Het waren een mooie bruid en bruidegom. Om 11 uur zijn we terug gegaan naar het hotel.

Vanmorgen moesten we om half 6 op voor de ‘Hidden Delhitour’. Dat is een route langs allerlei minder bekende gebieden en bezienswaardigheden. We werden rondgereden met een jeep en hebben ook op een fietsriksja gezeten, zoals in Indonesie. We zijn in een heel oud gedeelte van Delhi geweest, Old Delhi. We hebben er gezien hoe de mensen leven, zijn in mooie oude huizen geweest (haveli’s) en in arme wijken en ook in tempels en op een grote bloemenmarkt. Het leek het Westland wel.

Vanmiddag zijn Marianne en ik naar een Katholieke Kerk geweest, hebben kaarsjes aangestoken en hebben een Sikhs-tempel Bangla Sahib bezocht, waar mensen rondom een watervlakte (een groot zwembad) liepen en hun rituele deden (zie ook: all about sikhs). Allemaal leuk en boeiend maar langzamerhand word je verzadigd van het vele zien. Morgenavond vertrekken we dus vanaf het vliegveld, dat is al snel!

Delhi, 22 februari 2007 is a post from adriaaninindia.

We hebben een prima treinreis gehad en waren rond 13.00 uur in het YMCA hotel, een heel mooi en handig gelegen hotel, dicht bij Connaught Place.

Gisteren en vandaag hebben we het rustig aan gedaan, we doen minder dan in Lakshman Jhula, waar we veel hebben gewandeld. Wel zijn we nu al twee dagen achter elkaar vroeg op.

Gisteravond zijn we nog bij een bruiloft te gast geweest. Een echte Hindoe-bruiloft, met vuurwerk, veel eten, een gearrangeeerd huwelijk waarbij de vader van de bruidegom de bruidschat inn de vorm van veel geld in het openbaar ontving. Het waren een mooie bruid en bruidegom. Om 11 uur zijn we terug gegaan naar het hotel.

Vanmorgen moesten we om half 6 op voor de ‘Hidden Delhitour’. Dat is een route langs allerlei minder bekende gebieden en bezienswaardigheden. We werden rondgereden met een jeep en hebben ook op een fietsriksja gezeten, zoals in Indonesie. We zijn in een heel oud gedeelte van Delhi geweest, Old Delhi. We hebben er gezien hoe de mensen leven, zijn in mooie oude huizen geweest (haveli’s) en in arme wijken en ook in tempels en op een grote bloemenmarkt. Het leek het Westland wel.

Vanmiddag zijn Marianne en ik naar een Katholieke Kerk geweest, hebben kaarsjes aangestoken en hebben een Sikhs-tempel Bangla Sahib bezocht, waar mensen rondom een watervlakte (een groot zwembad) liepen en hun rituele deden (zie ook: all about sikhs). Allemaal leuk en boeiend maar langzamerhand word je verzadigd van het vele zien. Morgenavond vertrekken we dus vanaf het vliegveld, dat is al snel!

Delhi, 22 februari 2007 is a post from adriaaninindia.

Dehradun, 19 februari 2007 is a post from adriaaninindia.

Dehradun, 19 februari 2007 is a post from adriaaninindia.

Vandaag hebben we de zonsopkomst gezien op de top van de berg Konjapuri, op 1300 meter boven de Ganges gelegen. Om half zes zijn we met de hele groep in de taxi gestapt en naar de top van de berg gereden. We waren er om ongeveer kwart voor 7. De horizon was al behoorlijk rood gekleurd, maar we moest toch nog zo’n 20 minuten wachten in de kou voordat we het randje van de zon boven de bergen zagen verschijnen. Het was een prachtig gezicht, een mooie ervaring. De zon steeg razendsnel en al spoedig was de hele vuurbal te zien. Daarna zijn we vrij snel al gaan wandelen, want we hadden het koud. Kim, Marianne en ik zijn onder begeleiding van een gids de afdaling begonnen, en Jeanette, Ineke en Dinie zijn met de taxi teruggereden naar het hotel. Het was een pittige afdaling, met veel rollend gesteente op het pad. De gids zocht niet veel contact met ons, hij liep steeds een stukje vooruit. Dat werkte niet zo prettig en op een gegeven moment hebben we gezegd dat we het zelf wel konden vinden. Het pas was vrij duidelijk. We hebben het toen rustiger aan gedaan en genoten van het uitzicht; we namen nu ook de tijd om foto’s te nemen. Op een gegeven moment kwamen we bij een brug waar we al eerder waren geweest en daar hebben we een lekkere rustpauze genomen en met de voeten in het water gezeten. De gids bleek ons op een afstandje toch gevolgd te hebben. We hebben hem toen een fooi gegeven en daarmee zat zijn taak er op.

We zijn de berg verder afgelopen, hebben in Lakshman Jula tsjai gedronken en een taartje en zijn doorgelopen naar Ram Jhula, waar we ons toproof restaurant hebben bezocht en wat hebben gegeten. Terwijl we daar zaten begon het Ganga-ritueel, we hoorden het zingen beginnen. We wilden er meteen naar toe, hoefden niet te betalen, na het ritueel zouden we terugkomen voor de laatste tsjai met tsjapatti. Dat vonden ze prima. Daarna hebben we het Ganga-ritueel bijgewoond. Hindoe-gezangen en er werd met voorwerpen gezwaaid die brandden en ook vuur op schalen, dit alles als vuuroffer voor de Ganga. Ik vind het prachtig om het mee te maken. Een groep in het geel gekleden jongens zingt uit volle borst onder leiding en een handorgeltje en enkele volwassen zangstemmen. Een vrouw zorgt voor de leidende stem. Er zitten dan veel mensen omheen, waarvan velen ook gingen meezingen en meeklappen in het ritme. Het geeft een mooi eenheidsgevoel. Er zat een groepje Chjinezen bij aan de Ganga die vandaag het Chinees Nieuwjaar vieren. Daar werd aandacht aan besteed in een speech. Een van de Chinezen zong een lied, de anderen vielen bij.

Gisteren hebben we een aparte dag beleefd. Marianne en ik zijn gaan wandelen en hebben een steile heuvel beklommen. Het was een pittige klim en hadden mooie vergezichten op de Ganges. Na de afdaling liepen we weer langs de gewone weg terug. Dat is wel oppassen, want het verkeer rijdt vrij hard en er is maar een smalle berm. We zagen onderweg apen en ook een leprozenkolonie. Daar zijn we even wezen kijken. Toen weer verder langs de weg. Op een gegeven moment kwam er een aap, die in een boom naast de weg zat, recht op ons af. Ik rende snel weg, maar Marianne had de tegenwoordigheid van geest om zich te bukken of ze een steen wilde pakken. En onmiddellijk maakte de aap rechtsomkeert. Dit schijnt de remedie te zijn. We waren toch wel een beetje geschrokken, vooral ook omdat Kim door een aap in haar arm was gebrabd en ze nu daarvoor behandeld wordt. Enfin, wij verder. Op een gegeven moment kwamen we bij een smalle doorgang: aan de ene kant de berg, aan de andere kant de Ganges. Aan de berg-kant liep een aap, en die hield ik goed in de gaten. Achter ons kwam er een vrachtwagen en onwillekeurig week ik wat verder uit in de berm. Ik bleef naar die aap kijken. En toen lag ik opeens op de grond. Liever gezegd: ik zakte rechtstandig weg! Ik wist niet wat er gebeurde, maar ik stootte mijn knie en kwam hard met mijn handen op het wegdek terecht. Ik klauterde omhoog, voelde dat mijn handen geschaafd waren, mijn broek was kapot en mijn linker hand bloedde. Toen ik de situatie zag kwam de echte schrik pas: het bleek dat er op die plek geen berm was. Er was een soort uitholling, waarbij direct naast het asfalt de afgrond zichtbaar was, zo’n 20 meter diep. Met andere woorden: ik was bijna in die afgrond terecht gekomen en had me in een reflex vastgegrepen aan het asfalt. Een jongen die achter mij fietste zag het gebeuren en die schrok vreselijk. Marianne, die voor mij liep, zag het toen ook pas en ze rende naar me toe, maar ik had me al omhoog gewerkt. Na van de eerste schrik te zijn bekomen zijn en ik mijn wond leegzoog, we naar een drinkgelegenheid aan de kant van de weg gegaan. We hebben daar mineraalwater en tsjai besteld. Ik had gelukkig mijn EHBO-tasje bij me, en mijn wondjes werden bedekt met betadine-gaas. Na de tweede tsaj zijn we verder gegaan en hebben we zonder problemen het hotel bereikt. Daar zijn mijn wondjes verder verzorgd en is er jodium op gedaan en een pleister.

Het ravijn, 18 februari 2007 is a post from adriaaninindia.