Foto’s bij deze India-reis zijn te vinden via de volgende link: Indiafoto’s

De laatste dag in Delhi hebben we het eens luxe gedaan: de hele dag een taxi gehuurd en ons van de ene naar de andere plaats laten rondrijden. Eerst zijn we naar de schitterende Mughal guardens geweest, prachtig aangelegde tuinen met veel bloemen. Daarna zijn we naar het Nehru-huis gereden en hebben de plaats gezien waar Mahatma Ghandi werd vermoord. We hebben zijn laatste voetstappen gevolgd. Precies toen we daar waren werd er een reusachtig beeld van Ghandi voor de ingang van het Nehru-huis geplaatst, prachtig om te zien. We zijn er daarna niet meer toe gekomen om het huis zelf nog in te gaan omdat we nog veel wilden doen. Achteraf vind ik dat wel jammer. Maar de wandeling van ongeveer drie kwartier in de Lodhi guarden was ook heel mooi en ontspannend. We zijn doorgereden naar de ISKCON Hara Krishna tempel en hebben daar heerlijk gegeten in het bijbehorende restaurant. De tempel was dicht. De prachtige Lotustempel van de Bahai was wel open. Het uittrekken van de schoenen en vooral het later terugvinden ervan was opnieuw een heel ritueel, hier nog bemoeilijkt omdat er zoveel mensen waren. Het weer was schitterend, de omgeving heel mooi, goed bijgehouden grasvelden, kortom, een hoogtepunt. Tenslotte zijn we nog naar de Qutab Minar gegaan, een overwinningstoren, die met een hoogte van 72.5m de hoogste stenen toren is van India.

Daarna gezamenlijk gegeten, de vakantie geëvalueerd, de koffers gepakt en… om 22.00 uur op naar het vliegveld! We stonden in de rij voor de incheck-balie, het vliegtuig zou rond 01.45 vertrekken. Het wachten duurde vreselijk lang, de rij schoot maar niet op. Ik vroeg op een gegeven moment aan een dame van Air Canada: halen we ons vliegtuig nog wel als het zo doorgaat? Ze zei: jawel, want het vertrek is morgenochtend om 10 uur! Ik was helemaal perplex, zij dacht dat wij het al wisten. Het inchecken ging door en duurde lang. We moesten ons daarna verzamelen in een bus. Op een gegeven moment reden we weg en we gingen naar Le Meridien, een hotel vlak bij het YMCA waar we die avond om 10 uur vandaan waren gereden! We arriveerden er rond 2 uur ‘s nachts. Het was een schitterend 5-sterrenhotel. Het verblijf was van korte duur, want om half 7 werden we gewekt voor het ontbijt. Het vliegtuig vertrok om 10.10 uur. In Zurich moesten we drie en een half uur wachten. We kregen er wel een telefoonkaart en een lunchbon, waar we goed gebruik van hebben gemaakt. Uiteindelijk landden we om ongeveer half 8 op Schiphol en ik was rond half 11 thuis. Ik moest nog een tijdje op de tram wachten in Den Haag Holland Spoor, in de regen. We zijn dan ook weer terug in Nederland en hebben even acclimatisatietijd nodig…

Gisteren zijn we ‘s morgens vroeg opgestaan, half 5(!), voor onze treinreis naar Delhi. Het afscheid van Kim op de vroege morgen was kort maar krachtig. Kim, succes verder en ik ben benieuwd naar de volgende berichten op je weblog!

We hebben een prima treinreis gehad en waren rond 13.00 uur in het YMCA hotel, een heel mooi en handig gelegen hotel, dicht bij Connaught Place.

Gisteren en vandaag hebben we het rustig aan gedaan, we doen minder dan in Lakshman Jhula, waar we veel hebben gewandeld. Wel zijn we nu al twee dagen achter elkaar vroeg op.

Gisteravond zijn we nog bij een bruiloft te gast geweest. Een echte Hindoe-bruiloft, met vuurwerk, veel eten, een gearrangeeerd huwelijk waarbij de vader van de bruidegom de bruidschat inn de vorm van veel geld in het openbaar ontving. Het waren een mooie bruid en bruidegom. Om 11 uur zijn we terug gegaan naar het hotel.

Vanmorgen moesten we om half 6 op voor de ‘Hidden Delhitour’. Dat is een route langs allerlei minder bekende gebieden en bezienswaardigheden. We werden rondgereden met een jeep en hebben ook op een fietsriksja gezeten, zoals in Indonesie. We zijn in een heel oud gedeelte van Delhi geweest, Old Delhi. We hebben er gezien hoe de mensen leven, zijn in mooie oude huizen geweest (haveli’s) en in arme wijken en ook in tempels en op een grote bloemenmarkt. Het leek het Westland wel.

Vanmiddag zijn Marianne en ik naar een Katholieke Kerk geweest, hebben kaarsjes aangestoken en hebben een Sikhs-tempel Bangla Sahib bezocht, waar mensen rondom een watervlakte (een groot zwembad) liepen en hun rituele deden (zie ook: all about sikhs). Allemaal leuk en boeiend maar langzamerhand word je verzadigd van het vele zien. Morgenavond vertrekken we dus vanaf het vliegveld, dat is al snel!

Vandaag voor de laatste keer naar de tandarts geweest in Dehradun. Kim en Marianne zijn meegegaan. Kim nam ook plaats in ‘de stoel’ vanwege kiespijn. De oplossing zou zijn dat ze haar verstandskies zou laten trekken, maar daar denkt ze voorlopig niet aan. Ik was deze keer snel klaar en heb afscheid genomen van de tandarts, die ik inmiddels goed (als tandarts dan) heb leren kennen. Het is leuk dat we er een paar foto’s van hebben. Na een uur stonden we al weer buiten en konden we Dehrdun in gaan. We hebben een duur maar lekker koffiehuis gevonden, waar een Engelse bookshop achter was gevestigd. Dat was dus iets voor Kim! Kim en Marianne hebben een enorm glas met een bepaalde smaak milkshake genomen en een daarbij horend dubbel rietje en ik heb amaretto-koffie (de eerste alcohol sinds tijden) met taart op. Hierna zijn we naar het Ghandipark gegaan, waar jongens rondliepen die je oor wilden schoonmaken. Ze hadden een setje bij zich. o.a. watten, een pincet en een puntig voorwerp, daarmee liepen ze door het park en ieder die het wilde kon zijn oren laten reinigen. Ik heb er nog een paar foto’s van gemaakt. Verder hebben we heerlijk geluierd en dat park. Daarna hebben we nog wat inkopen gedaan, wat rondgelopen, in een authentiek India’s tsjai-huisje tsjai gedronken en iets lichts erbij gegeten. We zijn net met de  taxi teruggekeerd. Dehradun is een drukke plaats met hectisch verkeer, het is er nauwelijks mogelijk de straat over de steken. Als afwisseling van het rustige Ram en Lakshman Jula was dit heel leuk.

De tijd schiet nu hard op, nog enkele dagen hier in Lakshman Jula, dan gaan we naar Delhi en van daaruit vliegen we vrijdagavond terug.

Vandaag hebben we de zonsopkomst gezien op de top van de berg Konjapuri, op 1300 meter boven de Ganges gelegen. Om half zes zijn we met de hele groep in de taxi gestapt en naar de top van de berg gereden. We waren er om ongeveer kwart voor 7. De horizon was al behoorlijk rood gekleurd, maar we moest toch nog zo’n 20 minuten wachten in de kou voordat we het randje van de zon boven de bergen zagen verschijnen. Het was een prachtig gezicht, een mooie ervaring. De zon steeg razendsnel en al spoedig was de hele vuurbal te zien. Daarna zijn we vrij snel al gaan wandelen, want we hadden het koud. Kim, Marianne en ik zijn onder begeleiding van een gids de afdaling begonnen, en Jeanette, Ineke en Dinie zijn met de taxi teruggereden naar het hotel. Het was een pittige afdaling, met veel rollend gesteente op het pad. De gids zocht niet veel contact met ons, hij liep steeds een stukje vooruit. Dat werkte niet zo prettig en op een gegeven moment hebben we gezegd dat we het zelf wel konden vinden. Het pas was vrij duidelijk. We hebben het toen rustiger aan gedaan en genoten van het uitzicht; we namen nu ook de tijd om foto’s te nemen. Op een gegeven moment kwamen we bij een brug waar we al eerder waren geweest en daar hebben we een lekkere rustpauze genomen en met de voeten in het water gezeten. De gids bleek ons op een afstandje toch gevolgd te hebben. We hebben hem toen een fooi gegeven en daarmee zat zijn taak er op.

We zijn de berg verder afgelopen, hebben in Lakshman Jula tsjai gedronken en een taartje en zijn doorgelopen naar Ram Jhula, waar we ons toproof restaurant hebben bezocht en wat hebben gegeten. Terwijl we daar zaten begon het Ganga-ritueel, we hoorden het zingen beginnen. We wilden er meteen naar toe, hoefden niet te betalen, na het ritueel zouden we terugkomen voor de laatste tsjai met tsjapatti. Dat vonden ze prima. Daarna hebben we het Ganga-ritueel bijgewoond. Hindoe-gezangen en er werd met voorwerpen gezwaaid die brandden en ook vuur op schalen, dit alles als vuuroffer voor de Ganga. Ik vind het prachtig om het mee te maken. Een groep in het geel gekleden jongens zingt uit volle borst onder leiding en een handorgeltje en enkele volwassen zangstemmen. Een vrouw zorgt voor de leidende stem. Er zitten dan veel mensen omheen, waarvan velen ook gingen meezingen en meeklappen in het ritme. Het geeft een mooi eenheidsgevoel. Er zat een groepje Chjinezen bij aan de Ganga die vandaag het Chinees Nieuwjaar vieren. Daar werd aandacht aan besteed in een speech. Een van de Chinezen zong een lied, de anderen vielen bij.

Gisteren hebben we een aparte dag beleefd. Marianne en ik zijn gaan wandelen en hebben een steile heuvel beklommen. Het was een pittige klim en hadden mooie vergezichten op de Ganges. Na de afdaling liepen we weer langs de gewone weg terug. Dat is wel oppassen, want het verkeer rijdt vrij hard en er is maar een smalle berm. We zagen onderweg apen en ook een leprozenkolonie. Daar zijn we even wezen kijken. Toen weer verder langs de weg. Op een gegeven moment kwam er een aap, die in een boom naast de weg zat, recht op ons af. Ik rende snel weg, maar Marianne had de tegenwoordigheid van geest om zich te bukken of ze een steen wilde pakken. En onmiddellijk maakte de aap rechtsomkeert. Dit schijnt de remedie te zijn. We waren toch wel een beetje geschrokken, vooral ook omdat Kim door een aap in haar arm was gebrabd en ze nu daarvoor behandeld wordt. Enfin, wij verder. Op een gegeven moment kwamen we bij een smalle doorgang: aan de ene kant de berg, aan de andere kant de Ganges. Aan de berg-kant liep een aap, en die hield ik goed in de gaten. Achter ons kwam er een vrachtwagen en onwillekeurig week ik wat verder uit in de berm. Ik bleef naar die aap kijken. En toen lag ik opeens op de grond. Liever gezegd: ik zakte rechtstandig weg! Ik wist niet wat er gebeurde, maar ik stootte mijn knie en kwam hard met mijn handen op het wegdek terecht. Ik klauterde omhoog, voelde dat mijn handen geschaafd waren, mijn broek was kapot en mijn linker hand bloedde. Toen ik de situatie zag kwam de echte schrik pas: het bleek dat er op die plek geen berm was. Er was een soort uitholling, waarbij direct naast het asfalt de afgrond zichtbaar was, zo’n 20 meter diep. Met andere woorden: ik was bijna in die afgrond terecht gekomen en had me in een reflex vastgegrepen aan het asfalt. Een jongen die achter mij fietste zag het gebeuren en die schrok vreselijk. Marianne, die voor mij liep, zag het toen ook pas en ze rende naar me toe, maar ik had me al omhoog gewerkt. Na van de eerste schrik te zijn bekomen zijn en ik mijn wond leegzoog, we naar een drinkgelegenheid aan de kant van de weg gegaan. We hebben daar mineraalwater en tsjai besteld. Ik had gelukkig mijn EHBO-tasje bij me, en mijn wondjes werden bedekt met betadine-gaas. Na de tweede tsaj zijn we verder gegaan en hebben we zonder problemen het hotel bereikt. Daar zijn mijn wondjes verder verzorgd en is er jodium op gedaan en een pleister.

Vandaag is het de dag van het Shiva-feest. Iedereen heeft hier dan een vrije dag. Mijn groepsgenoten zijn naar de Boeddha-tempel in Dehradun vandaag.

Ik ben naar Ram Jhula gewandeld en vroeg daar waar de Shiva festiviteiten zijn. Ik moest in de Virbhadra Shiva Sidh Pith Temple, daar gebeurde het, zo hoorde ik van iemand die er wel naar uit ziet dat hij het weet. Ik ben de brug overgelopen en heb een riksja genomen naar Rishikesh; daar vandaan moest ik nog een riksja nemen. En jawel hoor, na een toch nog flink ritje kwam ik aan in een gebied waar enorm veel mensen waren; het was vlak bij de Bayray Bridge. De mensen liepen in een slange stroom naar de tempel, zo bleek. Ik heb me maar in de mensenmassa begeven en werd in de stroom opgenomen. Zo kwam de tempel in zicht, niet eens zo’n grote. Er had zich een aparte lange rij gevormd, de mensen die daar in stonden gingen een offer brengen, puja doen, een offer voor Shiva. Je kunt dan een wens doen. Of die dan ook vervuld wordt is niet bekend. Ik liep door en bleek er aan de achterkant in te kunnen omdat ik het ging filmen. Andere mensen mochten er aan de achterkant niet in, dat was alleen een uitgang, maar ik genoot kennelijk een voorkeursbehandeling. Ik werd me er toen ook van bewust dat ik in die mensenmenigte de enige westerling was! Ik ben er werkelijk geen andere westerlingen tegen gekomen. Met mijn schoenen aan mocht ik op het tempelgebied komen en dat is heel wat, want verder was iedereen op blote voeten. Zo heb ik alles rustig kunnen filmen. Zelfs mocht ik door de tempel heen en kon zo het offeren in beeld brengen. Maar ondanks mijn voorkeurspositie werd ik daar door een jongen die natuurlijk niet wist van mijn toelating er op betrapt dat ik schoenen aan had en ik moest er toen van hem uit: vol paniek schreeuwde een jjongen dat ik schoenen aan had en dat was een soort doodzonde. Een vrouwelijke militair stond het glimlachend aan te kijken en ze zei met een blik van verstandhouding: dat is inderdaad niet toegestaan. Dus stapte ik de tempel weer uit om daarbuiten verder te filmen. Een vrouw die goed Engels sprak heeft me nog uitgelegd dat Shiva een Hindoe god is en dat je deze dag een wens kan doen. Ook legde ze uit dat mensen hier van heinde en ver komen omdat dit een tempel is met een sterke kracht, dat trekt de mensen aan.

Buiten het tempelgebied was er een soort kermis met draaimolens, zo’ n heen en weer zwaaiend schip, een carroussel e.d. Het was allemaal heel vrolijk. Maar op een gegeven moment ging het even flink regenen. Het was leuk om ook dat mee te maken, het werk laconiek door ieder opgevat. Na de regenbui ben ik nog nar de Ganges gegaan en heb daar een poosje gezeten. Een heerlijk rustige rivier is het, er varen geen schepen, je kunt er lekker aan de kant zitten op een van de vele stenen. Er waren daar veel jonglui, de tempel stat valk bij het Seema Dental College. Jawel, daar kun je voor tandarts leren. 

Met een riksja ben ik weer terug gegaan naar Ram Jhula en heb daar het Shiva zangfeest bijgewoond dat bij de zonsondergang begon. Na de inleidende gezangen kwam er een echte goeroe te voorschijn: lange haren, lange baard, een nog vrij jonge man, ik schat rond de 45. Hij werd vol eerbied ontvangen en ging centraal in het midden zitten. Vuur vormde een belangrijk onderdeel van de rituelen. Er werd een vuurtje gebrand en ook werd met brandende voorwerpen gezwaaid. Er waren veel mensen en er werd enthousiast gezongen en geklapt. Op een gegeven moment heb ik mijn videocamera weggelegd en ben mee gaan doen. Ik zat naast een jongetje dat dicht bij me ging zitten en contact zocht. Hij zong en klapte enthousiast mee en deed voor hoe ik het moest doen. Ik heb iemand gevraagd een foto van ons te maken zoals we daar zaten, hij in zijn gele ‘ uniform’ en ik in mijn witte jas. 

Het is dan zo ver: mijn bruggen en kronen zitten er in. Het heeft wel een hele dag geduurd: vanmorgen om half 9 ben ik met de taxi vertrokken en ik ben zojuist, half 8, hier in het donker in het internetcafe bij het hotel aangekomen. Wat een dag. Ik had het vandaag niet getroffen met de chauffeur van de taxi. Hij sprak geen woord Engels en wat erger is, hij begreep ook geen woord Engels.En hij had ook moeite om zich voor te stellen wat ik wilde. Het leek of hij totaal geen zin had in een taxi ritje. Hij reed in trage gang, om niet te zeggen sloom, zeker voor Indiase begrippen, naar Dehradun, waar we toch nog net op tijd aankwamen. De tandarts had ook een trage dag. Hij kwam zo’n beetje gelijk met mij binnen, om 10 uur. Hij had een collega op bezoek die bij hem op collegiale consultatie kwam. Het was een aardige jonge vrouwelijke tandarts uit Delhi, waar hij constant mee praatte en daardoor had hij minder tijd voor mij. Aan het eind van de morgen, om 13.00 uur, zaten er toch nog de geplande twee kronen en de grote vier-unit brug linksonder er in. Het had even geduurd, maar het zat goed. De praktijk sluit van 13.00 tot 16.00 uur en ik kon kiezen of ik de middag verder wilde doorgaan, d.w.z. om half 5, of morgen terugkomen. Ik heb er uiteraard voor gekozen om daar te blijven en door te gaan na half 5. De chauffeur en ik zijn samen ergens wezen eten. We hebben gegeten zonder een woord met elkaar te wisselen, alleen een signaal dat het lekker was. Daarna zijn we naar een Boeddha tempel buiten de stad gegaan, het was 10 km. Maar het was zo druk en de chauffeur reed nog steeds zo traag dat er amper tijd was om de tempel te bekijken. De tempel bleek een Tibetaanse boeddhistische tempel te zijn, die midden in een Tibetaanse leefgemeenschap staat. Waarschijnlijk zijn het Tibetanen die gevlucht zijn vanwege de Chinese bezetting daar. Het zag er allemaal heel leuk uit, mooi, veel in het wit geschilderd en ik had graag een kijkje in de tempel willen nemen. Maar toen ik klaar was met het nemen van een paar foto’s en naar binnen wilde gaan ging het hard regenen, en dan doen ze de deuren dicht anders wordt het binnen een vieze boel. En daar stond ik dan, mijn schoenen uit, op blote voeten, in de stromende regen. Ik ben toen maar weer, met mijn paraplu op, op blote voeten, de sokken en schoenen in de hand naar de taxi gelopen en we zijn teruggereden naar Dehradun. Ruim een uur hadden we gereden om een glimp van de tempel op te vangen. Kennelijk was deze dag alleen bedoeld om het tandartsgebeuren af te ronden. Ik was op tijd weer bij de tandarts. Het ging nu allemaal wat vlotter, aan de rechter kant gingen nu de bruggen boven ern onder er vrij vlot in. Toen kwam het verhaal van de rekening: alles moest duidelijk gespecificeerd worden, daar heb ik bij geholpen. Volgens mij is dat wel gelukt. Op de terugweg bleek dat de taxichauffeur toch wel kan rijden: in het donker had hij er nu de vaart in, hij wilde kennelijk toch nog redelijk op tijd thuis zijn.

In India kan het ook hard regenen. De hele dag heeft het hier geplensd van de regen. Het lijkt wel of het regenseizoen nu is aangebroken. Dit gebied ligt ook behoorlijk in het noorden van India en normaal is er in januari een regenperiode. Maar die is kennelijk verplaatst naar feburari. We hebben vanmorgen eerst ontbijt gehad in het hotel, de kennissen van Jeanet hadden het klaargemaakt, een compleet India’s ontbijt (volgens mij was het meer een complete lunch). We hebben het gezamenlijk op een van de hotelkamers opgegeten.

Marianne, Kim en ik zijn met een riksja naar Ram Jhula gegaan, maar de ashram die we wilden bekijken was dicht. Het regende toen al hard en we konden niet direct iets anders vinden. We zijn de brug over gegaan, hebben daar nog wat rondgekeken en toen het kordate besluit genomen dat we speelkaarten gingen kopen. Dat hebben we dan ook gedaan en we zijn naar een India’s restaurantje gegaan waar beschilderde mannen op een stoel voor de ingang zitten om de mensen binnen te lokken door steeds hard een bel te luiden en te wenken. We zaten er lekker droog en hebben er onze regenkleren uitgehangen. We hebben er een tijdje zitten jokeren, maar de Indiase tsjai en de ginger lemon honey ale smaakten er absoluut niet. Daarom zijn we opgestapt en in de stromende regen naar ons ‘stamcafe’  gegaan, de German Bakery, een leuk restaurantje bij de andere brug, ruim twee kilometer lopen, waar het goed is om te zitten, te eten en te drinken. Het was bijna een half uur lopen in de stromende regen, onder een paraplu en met plastic regenjassen aan. De koeien stonden te schuilen onder afdaken, met hun koppen onder schermen en afdaken. Zelfs de apen zag je niet op straat. Onderweg hebben we nog een paar kaartspellen gekocht, zodat we er ruim voldoende hadden. In de German Bakery hebben we toen vanaf ongeveer half drie de rest van de dag tot vanavond 21.00 gezeten. De stroom viel er nog uit, we hebben bij kaarslicht zitten kaarten.We hebben het er naar ons zin gemaakt en de stemming was opperbest. Het was er heel gezellig en we hebben ge-bridged, zo goed en zo kwaad als het ging. Marianne heeft ons de eerste beginselen bijgebracht. We hebben er met tussenpozen steeds wat gegeten en gedronken (alcoholvrij!). Tegen de avond hield het op met regenen en op een gegeven moment zagen de plotseling de zon schijnen en de overkant van de Ganges werd prachtig geel-oranje gekleurd in het zonlicht. We zitten nu in een internetcafe dicht bij het hotel.

We raken hier langzamerhand aardig thuis, omdat we nu langer op een plaats zitten. We kennen de weg hier nu inmiddels op ons duimpje, zodat we ook in het stikdonker de weg terug blindelings kunnen vinden.

Kim, Marianne en ik zijn vanmorgen (maandag) met z’n drieen wezen wandelen naar de tweede brug, Ram Jhula. We hebben aan de rivier gezeten, rondgelopen langs de winkeltjes, we hebben lekker gegeten op een dakterrasje met zicht op de Ganges. Op de terugweg zijn bij de German Bakery langsgegaan en hebben daar lekker in de zon een glaasje fris gedronken.

Gisteren zijn Jeanette, Marianne en ik in het weeshuis hier in de buurt wezen lunchen. Kim is naar haar werkplek geweest waar ze vrijwilligerswerk gaat doen: ze gaat op een school Engels geven. De lunch was heerlijk, een viergangenlunch: salade, wortelsoep, lasagna, en een brownie met koffie na. Het was er duur voor Indiase begrippen, maar heerlijk. Het weeshuis wordt gerund door westerlingen; het is opgezet door een Amerikaanse en er zijn allerlei vrijwilligers die meewerken. De kinderen krijgen er les, wassen hun eigen kleren in de Ganges en er wordt goed voor hen gezorgd. ‘s Middags zijn we naar een ashram geweest waar veel Nederlanders naar toe gaan. Daar werd een mantra gezonden en een ‘lerares’  gaf levensles. De ‘toeschouwers’  konden vragen stellen en de lerares, een Nederlandse vrouw van rond de 45 jaar schat ik, gaf dan antwoord volgens haar inzichten. Zij is een volgelinge van de Indiase goeroe Shanti May. Dat was wel interessant. Je hebt hier veel veel spirituele activiteiten, er lopen allerlei westerlingen die hier hun spiritueel voer komen halen. Dat komt ook door de ligging aan de Ganges: daardoor wordt dit wel als een heilig gebied beschouwd.

Aan het eind van de middag zijn Marianne en ik nog in een Shiva-tempel geweest. We raakten Jeanet, die boodschappen ging doen, kwijt. Onderweg naar het hotel kwamen we wonder boven wonder Kim tegen (als je zou proberen dat hier af te spreken zou het waarschijnlijk niet lukken vanwege de drukte en onoverzichtelijkheid), zodat we gedrieen weer in het hotel arriveerden.

‘s Avonds heb ik op mijn kamer naar muziek op mijn mp3-speler geluisterd en wat geschreven en gelezen. Wel mooi om die muziek hier bij me te hebben. Er staat van alles op: van Frans Bouwer en Marianne Weber tot Bach en Mozart.

Gisteren (zaterdag 10 februari) begon de dag nog mooi, wel niet een stralende zon, maar het was goed wandelweer. Kim, Marianne en ik zijn dan ook wezen wandelen. Vanaf het hotel loopt een goede weg, relatief hoog slingerend langs de Ganges, die je steeds in de diepte ziet. Je hebt er mooie vergezichten. Na zo’n half uurtje was er een pad, waarvoor je 30 roepies moet betalen (Kim 10 omdat ze studente is!) en we gingen het pad op, dat Marianne al kende van haar eerdere wandeling. Het was soms vrij stijl, soms ook ging je met trappen omhoog. Zo bereikten we een waterval, die van vrij hoog naar beneden kwam. Ook gingen we over een oranje brug. Onderweg rustten we af en toe uit en we hebben foto’s genomen en soms laten nemen van ons drieen. Het was een prachtige klimtocht, heel leuk om dit met zijn drieen te doen. Af en toe kwamen we mensen tegen. We kwamen steeds hoger, ik denk dat we toch wel zo’n 650 meter hebben geklommen (loodrecht berekend). Op een gegeven moment zagen we er een soort nederzetting waar enkele huisjes stonden. Daar waren ook terrassen waar ze wheat (graan/grassoort) kweken. In de zomer wordt daar rijst verbouwd. Omdat we hadden afgesproken dat we rond half 3 terug zouden zijn voor het eten bij de indiase familie, zijn we terug gegaan. De afdaling ging gemakkelijker, maar het begon steeds meer te regenen, waardoor de steentjes op het pad aardig glad werden. Beneden gekomen hebben we aan een tentje langs de weg Jeanette even gebeld en gezegd dat we er aan kwamen. We hebben er nog tsjai gedronken en foto’s genomen. Daarna gingen we op weg naar Lankshman Jula, en het vervolg daarvan is het etentje en de ‘modeshow’ .

Vandaag is het weer van slag. Ik hoorde dat in Nederland de sneeuw al weer snel weg was, althans, in het westen. Hier heeft het gisteren vanaf een uur of 12 veel en soms hard geregend. we waren behoorlijk nat geworden, gelukkig houdt mijn witte jas met capuchon het aardig goed. We zijn wezen eten in een India’s gezin, kennissen van Jeanette. Het was er erg gezellig. Terwijl we daar zaten konden mijn shirt en jas drogen voor een kacheltje. Ik had mijn paraplu aan Kim gegeven. Ik had op een gegeven moment wel een plactic regenjas gekregen van Jeanette, maar ik was toen al aardig nat geworden. Gelukkig heb ik tot nogtoe niets van verkoudheid gemerkt. Marianne wel: die is aardig verkouden. De dochter des huizes heeft nog een modeshow ten besten gegeven: ze heeft haar mooie Indiase sarong aangedaan, zodat we hebben gezien hoe dit gaat. En ze heeft ons voorgedaan hoe daar wordt gedanst. Ze kon het goed, een echte jonge Indiase zonder verlegenheid, ze danste een westerse en Indiase dans. Jongens en meisjes dansen alleen met elkaar op schoolfeesten, onder begeleiding. Verder mogen ze niet te veel contact hebben. Uithuwelijken is nog steeds de meest voorkomende vorm van partnerkeus: bij ongeveer 82% gaat dat zo. De huwelijken schijnen er desondanks toch redelijk stabiel te zijn. We hebben er lekker gegeten al was het voor sommigen wel erg spicy.In de stromende regen hebben we een riksja te pakken gekregen en zijn er mee door kunnen rijden tot bijna aan het hotel waar we zitten: The Rising Sun Resort. Het laatste stukje is een onverharde weg naar beneden, dat hebben we gelopen. In het hotel kregen we een straalkacheltje op de kamer, zodat de kleren er konden drogen.

Ik ben nog niet naar een Ayurvedische arts geweest. Ik weet nog niet of ik dit ga doen. De tandarts is al heel wat!